Intro

W dole zwanym moim życiem,
w tej rozsypującej się mogile,
istnieje.
Nie wiem kim naprawdę jestem.
Chciałbym się położyć,zasnąć
na chwilę i się już nie obudzić.
Nie oglądać więcej tego
chorego cyrku koczowania...


1.Śniadanie

Utopić się w szklance herbaty.
Zostać zjedzonym przez sens,
jak ta kanapka.
Zamienić się w pył
i zostać rozdmuchanym
na cztery strony tego piekła
na ziemi.
Gdyby można było nie patrzeć
na wypukłość ludzkich dusz.
Zdeformowanie moralności
przytłacza mnie swoim
egoistycznym ciężarem.


2.Sens powieszenia

Zapętlają się, jak pętla na szyi,
niecenzuralne wyrazy.
To stosunek do tego co czuje.
Gdzie podążają moje myśli?
Jak bombka na choince,
ja zawisnąć chce
pod stopami żyrandolu.
Upiększając pokój,
stać się częścią
kryształowej konstrukcji
wystroju.


3.Laleczka

Tresura niewiniątek,
grymas na twarzy.
Jestem tym kim chcesz być.
Nie mam serca,
choć słyszę jego bicie.
Zamknięty, zagłuszony oddech.
Pocałunek śmierci?
Nie, to realia rzeczywistości.
Staniesz się kukłą świata,
marionetką,
której mózg
ktoś dla zabawy
wypchał trocinami.


4.Oskarżyciel

Unoszący się bogaci.
Są zabawni!
Mają wszystko,
kupią wszystko.
Lecz nigdy nie nabędą
miłości, ani prawdziwej
przyjaźni.
Zdechną sami
i to w dodatku
niekochani...


5.Horror

Zamiast radości w sercu,
sztuczny uśmiech i mocny makijaż.
Zamiast wartości moralnych,
pieniądze i wygląd.
Zamiast szacunku i zrozumienia,
kpina na przemian z pogardą.
Żywe trupy!


6.Ślepcy

Jak zdobyć światło?
To radość bez skazy
w mej nocy zarazy za dnia.
Jestem w sensie śmierci,
lecz przeminął mój lęk.
Nie chce pomocy.
Tłuczonej szklanki
chaotycznie rozbrzmiewa
zły dźwięk.
Otwórz swe oczy.
Ujrzyj prawdę.
Na razie śnisz na jawie.
To nie jest życie,
lecz koczowniczy sen.
Zbudź się!


7.Skok z wieżowca

Wiem jak dosięgnąć marzeń gwiazd.
Stanę na wierzchołku ludzkich miast.
Uderzę głową w mur,
na chodniku rozbryzgany zostanę.
Konwulsjami niesiony tak,
pożegnam ten niedoskonały świat.
To będzie mój krzyk, wołanie:
"baczcie co robicie z życiem".
Wystarczy tylko lecieć w dół,
wywołując wojnę całemu złu.
A zło to w moim życiu się ostało,
więc sprawię, że zaginie.
Że przeminie.


8.Obiad

Z każdym kęsem marzył,
aby zadławić się,
zejść ze świata.
Zsinieć, pozwalając źrenicom
rozszerzyć się do
wszelakich granic.
Możliwości.


9.Z pamiętnika śmierci

Zamieram,
w bezczasie niesiony,
na wpół lodowatą dłonią
kojony, usypiam.
Rekonwalescencja niebios.
Poeci w dzisiejszych czasach
są martwi,
a romantycy skazani,
na wieczne potęienie,
na sprzeczność losu.
Patrzą na świat z boku,
jakby byli poza nim,
po za wszystkim co istnieje.
Kojeni wiatrem, słuchają
szumu drzew.
Nie starają się znaleźć sensu.
Ich egzystencja, takowej nie ma.
Wszystko jakby snem,
złudzeniem namalowane,
a życie to wielki spektakl
oglądany z ciemnej sali
starego, zakurzonego teatru.
Milczę, bezgłośnie krzyczę!
Szczur drapiący o drewnianą
ścianę zagłusza mnie,
coraz skuteczniej.
Mój krzyk przemienia się,
w ciche zawodzenie,
w nikłe nic nie znaczące słowa.
Ale tylko dla innych.
Prostota mnie uderza.
Ten świat jest prostoliniowy.
Chaotycznie poukładany.


10.Podwieczorek

Jestem zgniłym owocem.
Ludzie są jak muchy.
Oblepiają mnie, czerpiąc korzyść.
Gnije od środka,
wypełniony słodką cieczą,
która coś zżera.
Wyrzuć mnie,
albo sam poturlam się
w stronę kosza,
w stronę śmierci.


11.Ironia losu

Żyłem, a chciałem umierać.
Umieram, a chcę żyć.
Pan w białym fartuchu,
z słuchawkami na szyi:
-Jest pan chory od roku,
na zwierzę z zodiaku,
co chodzi wspak.


12.Wizyta u lekarza

Gdy usłyszałem wyrok,
zdębiałem.
Uświadomiwszy sobie,
że chcę żyć...
Samobójstwo, to krzyk,
przeciwko temu,
co jest na świecie.